سایه ها

آن سایه،
پشت آن پرده لرزان و خاکستری تو استی؟
تو استی؟
که لب‌هایت می‌جنبد
در ترانه یی که به گوش من رسیدنی نیست
چشمانت کجاست؟
آن چشمانی که آتش‌بس نمی‌کرد
در جنگ با پلنگان وحشی نگاهم ...
و دستانت از چه آویزان مانده‌اند
و پاهایت که مفلوج ...
آن سایه...
آیا همان موجود دوست داشتنی من ست
که به فنا رفته ...
بگذار باور کنیم
که از"ما" جز سایه‌ها
نمانده است

فاصله از هرجایی که شروع شود
به پایان عشق می‌رسد

لزجی ها

سقوط می کنی
از بلندترین طبقه‌ی یک عمارت بلند
پایت می لغزد از روی ماسه‌ای
از خودت می افتی در خودت
و له می شوی پیش چشمانی که به تو ارج می‌گذاشت
یا میان یک گفت‌وگوی ساده
سرازیر شوی در گودالی از تو
و به مردابی در دیگری...

آسمان‌خراش بودن یک توهم ست
از نطفگی مایع لزجی و لغزنده یی بودیم
که سقوط می‌کردیم
از نیم‌تنه‌ی پایین به نیم‌تنه‌ی پایین
تا شکل بگیریم،
در شکل آدم‌های حقیر و پرمدعا

"زینت نور"

از این شعر وریانت دومی نوشتم بدون آن شاید ها ...

لزجی ها…

شاید سقوط کنی
از بلندترین طبقه‌ی یک عمارت بلند
شاید پایت بلغزد از روی ماسه‌ای
شاید از خودت بیفتی در خودت
و له شوی پیش چشمانی که به تو ارج می‌گذاشت
شاید میان یک گفت‌وگوی ساده
سرازیر شوی در گودالی از تو
یا به مردابی در دیگری...

آسمان‌خراش بودن یک توهم ست
از نطفگی مایع لزجی و لغزنده یی بودیم
که سقوط می‌کردیم
از نیم‌تنه‌ی پایین به نیم‌تنه‌ی پایین
تا شکل بگیریم،
در شکل آدم‌های حقیر و پرمدعا

"زینت نور"

جستجو

شب شده ...
وقتش رسیده از بستر بلند می‌شوی
و به سراغ تاریکی بروی
شاید ایستاده باشد آنجا در اتاق خاموش
با چشمان نابینا،
در یک‌قدمی شمعی که می‌سوزد بیهوده
یا شاید در خیابانی
خوابیده باشد با سایه‌ی مرد آواره
می‌توانی به نام خودش صدایش کنی
به سمتت بر خواهد گشت
و پاسخ خواهد داد:
همه‌جا استم...
حتی در قلب تو که عشق را از یاد برده
و می تپد آن سو تر
از شعله ی شمعی
بیهوده

ساتی

وقتی آنجا
ازهر سه زن یکی عاشق تو ست
و من هنوز به سایه هایی که تو را دنبال می کنند،
حسودی می کنم
کاش می شد تکه یی از تو را بردارم
و ناقصت کنم مثل بودای بامیان
بعد سهمی خودم را آتش بزنم ...
به رسم وارونه ی "ساتی"
سپید بپوشم و شمع روشن کنم
از مردن ناگهانی‌ات در آتش سوزیی
که سزاوار آن بودی
شاید تمام شوی از هنوز...
از هرگز
از همیشه

معلوم نیست تا کدام هرگز
و تا ختم کدام همیشه ادامه خواهی داشت
معلوم نیست چقدر دیگر باید نفسم بگیرد
از بستن پنجره‌هایی که رو به تو باز می‌شوند
درون سلول انفرادی که دود تو را پخش می‌کند
بعد از هر فراموشی ...