انزوا

به خودم برمی‌گردم
آنجا كه خاموشی و تنهایی‌ام
هیچ دستی را
هیچ صدایی را باور نداشت
آسمانی تا همیشه ابری
کوچه‌های گدا
كودكی که من بودم
ماه ایی که تو بودی
محبت را نمی‌شود قرص نان كرد و طلبید
صدا اینجا باوری ست
از ته چاه
آیا می‌توانستی كودكانه باورم كنی ؟
حتی لبخندهایم مدیون تو بودند
وسعتی گمشده‌ای را سراغ دارم
هنوز قادرم جا بگیرم در سکوتش
22 مه 2013