پاتتیک

سکوت آسان نیست
وقتی تبدیل به پیانوی متروک می‌شوم در تالار بتهوون
با دستان بریده
دندان‌های قفل‌شده
و صورت مسدود

،برای من
برای من که ترانه‌ای بودم
در اولین آلبوم «الویس»
وقتی نیویورک با صدایش منفجر می‌شد
و دختران عاشق غش می‌کردند
میان عشق، بوسه و پاکوبی
"در "شادمانی‌های من

سکوت آسان نیست
وقتی عکس‌های مرا برمی‌داری
تا قاب‌ها را خالی کنی
برای آشوب دوباره

چه کسی جز من پشت این پرده‌های باز بازی
آرام گریه خواهد کرد «پاتتیک» را
چه کسی خواهد فهمید
که بر نبض این ترانه‌ها
فقط من تپیده ام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*