پرواز

همه‌جا آبی شده ست
برهنه می‌شوم تا شنا کنم
برهنه می‌شوم تا سیراب شوم
آن‌قدر تا جهان دوباره سبز شود
و من برگردم به جنگل
از ریشه‌هایم درختان بسیار برویند
با شاخه‌های پر برگ و میوه‌
می‌خواهم
شاهد پرواز پرندگان خوشبختی باشم
که جوجه‌های شان را رها می‌کنند
در باد و طوفان
تا عشق بورزند
جایی که تخم گذاری ممنوع ست

مطبوع

به خودت نزدیک می‌شوی
نزدیک و نزدیک‌تر
خودت را بغل می‌کنی بی‌واسطه
بی‌آنکه پهلوهایت را بخارانی
و دستانت را حلقه کنی
نفس‌هایت مرطوب می‌شود
از گرمی حلقوم شاهکاری که خود آفریده‌ای
و هیچ فاصله‌ای با تو ندارد
هرگز چنین آزاد نبودم
هرگز چنین بی‌خیال و گرم نفس نکشیده بودم
من،
فقط خودم هستم
سرشار از تنهای مطبوع

گم شده

تو را دیگر دیده نمی‌توانم
برمی‌خیزم که جستجویت کنم
چون کودک نابینایی که به دنبال بازیچه‌اش است
چون ماه ای که شب را تا آخرین قطره نوشیده
برمی‌خیزم تا پیدایت کنم
میان ستارگانی که وجودشان را به خورشید بخشیده‌اند
میان دفتر پاره‌پاره‌ی ترانه‌هایم
لای خطوط مسخ شده ی دفتر قدیمی
در هجوم کلمات عاشقانه‌ یی که سال‌ها را گریسته بودند
برمی‌خیزم که جستجویت کنم
ترا دیگر نمی‌توانم، ببینم
نمی‌توانم به خاطرت بیاورم
آن‌چنان‌که بودی
آن‌چنان‌که بودم
نمی‌توانم بسرایمت
حتی گاهی که چشمانم را می‌بندم
و به آن‌سوی خاطرات می‌روم
ملودی صفحه‌ی خالی در گوشم می‌پیچد
بی ترانه … بی کلمه … بی‌حرف
می‌دانم
آن ترانه‌ی گمشده تویی
تویی
جایی ست دور از...
تویی...
همان تویی...
که شاید یکی تازه پیدایش
کرده باشد