آدم کنارخودش

آدم کنار خودش می‌خوابد
آدم موهای خودش را نوازش می‌کند
آدم دست خودش را می‌گیرد
و می‌برد به گردش...
آدم با خودش می‌خندد
برای جوک‌های که هیچ‌کس به او نگفته است
برای جوک‌های صامت
برای آمیزش برهنه و بی‌خیال میمون‌ها
که اشرف مخلوقات نیستند
آدم زنگ می‌زند به شماره قدیمی‌اش
یکی را که دگر خودش نیست
به اسم کوچک صدا می‌زد
و می‌پرسد آیا هنوز آنجایی؟
آدم با سکوت به صدای بلند حرف می‌زند
و بی‌آنکه هیچ اختلاف‌نظری مدخل شود
هیچ تأییدی مدخل شود
آدم به خودش نامه می‌نویسد
و منتظر پاسخ می‌ماند
آدم کتاب هایی را می خواند که به انقراض رفته اند
آدم نوارها را می‌گردد
و آهنگ‌هایی را می‌شنود که هیچ وقت نمی خواست
بشنوید
آدم به جمع نمی‌رود....
و نمی‌رقصد میان جماعتی که می‌لولند کنار هم
  با شکم‌های پر از بی‌شعوری
آدم از خودش انتقام نمی‌گیرد
هیچ‌چیزی به‌اندازه انتقام،
وحشت ناک نیست
انتقامی که حس حقیری را در او بیدار می‌کند
حس فرار از خودش را